مىكردند « ( * ( إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ ) * ) . زيرا روز شنبه تعطيل آنها بود و وظيفه داشتند ، دست از كار و كسب و صيد ماهى بكشند و به مراسم عبادت آن روز بپردازند ، اما آنها اين دستور را زير پا گذاردند . سپس قرآن آنچه را در جمله قبل سربسته بيان كرده بود چنين شرح مىدهد به خاطر بياور « آن هنگام را كه ماهيان در روز شنبه در روى آب آشكار مىشدند و در غير روز شنبه ماهى كمتر به سراغ آنها مىآمد » ( * ( إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعاً ) * ) . « سبت » در لغت به معنى تعطيل عمل براى استراحت است و اينكه در قرآن در سوره « نبا » مىخوانيم وَجَعَلْنا نَوْمَكُمْ سُباتاً « خواب شما را مايه راحت شما قرار داديم » نيز اشاره به همين موضوع است ، و روز شنبه را از اين جهت « يوم السبت » ناميده‌اند كه برنامه‌هاى كسب و كار معمولى در آن تعطيل مىشد ، سپس اين نام بر اين روز باقى ماند . بديهى است جمعيتى كه در كنار دريا زندگى مىكنند ، قسمت مهمى از تغذيه و درآمدشان از طريق صيد ماهى است ، و گويا به خاطر تعطيل مستمرى كه قبلا در روز شنبه در ميان آنها معمول بود ، ماهيان در آن روز احساس امنيت از نظر صيادان مىكردند و دسته دسته به روى آب ظاهر مىشدند ، اما در روزهاى ديگر كه صيادان در تعقيب آنها بودند در اعماق آب فرو مىرفتند ! اين موضوع خواه جنبه طبيعى داشته ، و يا يك جنبه فوق العاده و الهى ، وسيله اى بود براى امتحان و آزمايش اين جمعيت ، لذا قرآن مىگويد : « ما اين چنين آنها را به چيزى كه در برابر آن مخالفت مىكردند آزمايش مىكرديم » ( * ( كَذلِكَ نَبْلُوهُمْ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ ) * ) . در حقيقت جمله « * ( بِما كانُوا يَفْسُقُونَ ) * » اشاره به آن است كه آزمايش آنها